Polska mniejszosc narodowa na Bialorusi w kontekscie stosunków bialorusko-polskich w koncu XX - pocz. XXI wieku

Napisał sowa (») 4. 9. w kategorii Tadeusz Kruczkowski, czytaj: 286×
Zaujalo mě : eetgo.cz = eet zdarma a onlinekulturzentrum/screenshot-2020-09-04-hrdza-stefan.png

Atropina może być toksyczna, jeśli zostanie przedawkowana, czy też podana z innymi lekami, z którymi wchodzi w interakcję (np. niektóre leki na alergię, zgagę, astmę, czy atopowe zapalenie skóry). Może też okazać się trucizną

dla osób uczulonych na atropinę czy inną substancję współwystępującą w danym leku.

sowa-magazyn.blogspot.com/2020/09/kruczkowski.mniejszosc.polska.bialorus..html 

   Tadeusz KRUCZKOWSKI:  Polska mniejszość narodowa na Białorusi w kontekście stosunków białorusko-polskich w końcu XX - początku XXI wieku.

                                                               pinterest.de/pin/739082988841176262/activity/tried/

 


Od: Barbara Jedrzejczak 
Wysłano: środa, 2 września 2020 22:16
Do: Stefan Kosiewski <skosiewski @gmail.com
Temat: Hrdza - Štefan / Stephen / Штефан

Dieses interessante Video habe ich auf YouTube gefunden:  https://youtu.be/ZALtzTmPz-E

АКТУАЛЬНЫЕ ПРОБЛЕМЫ МЕЖДУ-НАРОДНЫХ ОТНОШЕНИЙ И ДИПЛОМАТИИ (1918 Г. – Начало ХХІ В.) Материалы IV Международной научно-практической конференции Витебск, 23–24 Мая 2019 Г. Витебск ВГУ имени П.М. Машерова. 2019. С. 265–269.

vk.com/wall467751157_919

Белорусско-польские отношения в новейший период истории независимой Беларуси, несмотря на их хронологическую непродолжительность, прошли довольно сложный и неоднозначный путь. Независимая Беларусь получила в наследство от СССР и некоторые старые проблемы в отношениях с западным соседом – Польшей: политического, юридического и историко-ментального характера. В том числе и проблему отношений с польским национальным меньшинством.

Польское национальное меньшинство на Беларуси официально является вторым по численности в стране, а так же составляет значительную часть населения северо-западного региона Беларуси [5]. Данное население признает себя этническими поляками и одновременно коренным населением Беларуси. Такое положение официально признается и в Беларуси [3,с. 3–5]. Проблема национальных меньшинств стала, как известно, первой проблемой в современных белорусско-польских отношениях, которая первоначально проявилась в непризнании западной границы Беларуси. Это выразилось в отказе Республики Беларусь во время визита польского министра иностранных дел К. Скубишевского признать польско-советскую границу 1945 г., требуя урегулирования пограничного вопроса по этническому принципу [11, s. 143]. Основания этого решения базировались на юридической (БССР не участвовала в подписании советско-польского договора о границе) и этнографической (поднят был вопрос о наличии белорусского национального меньшинство на Белосточчине) стороне вопроса. Если пограничный вопрос был вскоре урегулирован, то вопрос отношений с польским национальным меньшинством оказался значительно более сложным. Требовал он не только юридического урегулирования в рамках межгосударственных отношений и внутреннего законодательства, но и готовности белорусского общества и государства принять и на практике внедрить международные стандарты прав национальных меньшинств.

Межгосударственное белорусско-польское соглашение о добрососедстве и дружественном сотрудничестве было подписано 23.06.1992 г. Особое место в нём принадлежало правам национальных меньшинств: этому вопросу было посвящено пять довольно обширных статей [15], подписаны также отдельные межведомственные соглашения [12–14]. Оба государства обязывались придерживаться международных стандартов, относящихся к правам национальных меньшинств, и обеспечивать равенство в правах, а также возможность сохранения и развития национальной культуры без какой-либо дискриминации. Эти соглашения соответствовали международным юридическим стандартам в отношении национальных меньшинств.

Однако сохранились определенные проблемы и сложности функционирования польского национального меньшинства в Беларуси, которые определяются рядом политических, социально-экономических, культурных, исторических факторов. К историческим факторам следует отнести наследие векового польско-российского соперничества, а затем российского и советского господства над Польшей. И в этом противоборстве в последние века и десятилетия сначала царская, а потом и советская пропаганда настойчиво разделяла поляков и белорусов, стремясь свести их совместное историческое прошлое в одном государственном образовании к проблемам полонизации и католизации: в царские времена врагом белорусов был представлен польский шляхтич, а в советские – так называемые «белополяки».

К политическим факторам следует отнести сложные отношения Республики Беларусь и Республики Польша с момента образования независимой Беларуси. Первоначально это была проблема признания границ, а затем различные векторы политического развития этих стран во второй половине 1990-х годов. В первой половине последнего десятилетия ХХ века отношения между белорусским обществом и польским национальным меньшинством на Беларуси в определенной степени осложнялись значительной политической ролью в Беларуси БНФ, провозглашающего часто тезис о поляках на Беларуси как ополяченных белорусах. Это объяснялось принятием деятелями БНФ тезиса ещё российской пропаганды и историографии об употребляемом языке как основном критерии национальной принадлежности [2]. Отсюда нетрудно увидеть, что поляки Беларуси, лишённые в БССР права изучения родного языка, рассматривались как «потенциальные белорусы». Ради исторической справедливости следует вспомнить, что большинство российских историков и публицистов считали всё же основным рубежом раздела поляков и белорусов католичество и православие. Классическими здесь были взгляды основоположника западноруссизма М. О. Кояловича [4].

Screenshot-2020-09-04-facebook1

К осложнению межгосударственных отношений этот подход не привёл по причине взвешенной национальной политики, как Беларуси, так и Польши. Оба государства придерживаются официально принятых обязательств соблюдения правового равенства национальных меньшинств и господствующих наций. Важной проблемой функционирования польского национального меньшинства в Беларуси является необходимость практически с нуля в независимой Республике Беларусь возрождения польской национальной культуры. В период независимой Республики Беларусь в 1990-е годы открыты польские дома, играющие роль домов культуры и общественных школ, появилась польскоязычная пресса, были построены две польскоязычные школы и т.д. Это сделали при доброй воле и вкладе (правда, часто  неравнозначном) обеих сторон: строительство домов польских, школ финансировалось польской стороной, функционирование общеобразовательных школ взяла на себя белорусская сторона. В любом случае это только начало процесса, что признаётся и белорусской стороной: только две общеобразовательные школы (Гродно и Волковыск) не в состоянии сделать возможным культурное развитие польского меньшинства в современном понятии [1, с. 128–134].

Остаётся и проблема возможности получения высшего образования на языке национального меньшинства и т.д. Следует вспомнить, что согласно официальным данным по уровню образованности поляки в Беларуси среди крупных национальных групп находятся на последнем месте. Отсюда вывод, что в обязанности господствующей нации входит также и обязанность поддержки и сохранения культуры национального меньшинства как культурного богатства всей страны.

Подтверждением важности национальных меньшинств в политике Республики Польша и Республики Беларусь является поддержка на государственном уровне своих национальных меньшинств. В Польше это делается через сеть общественных организаций финансируемых в основном из госбюджета (точнее бюджета сената Республики Польша, а в настоящее время и МИД РП). Это финансовая поддержка культурно-просветительской деятельности, структур польских национальных организаций. Белорусское государство подобную помощь оказывает белорусскому национальному меньшинству на Белосточчине. Важнейшим фактором здесь, на наш взгляд, должна быть помощь самих государств проживания национальных меньшинств, так как они являются гражданами этих стран, исправными налогоплательщиками.

В отношении ОО СПБ (как и других организаций польского национального меньшинства) политика финансовой поддержки белорусского государства особенно успешной была в 1990-е годы. В отношении белорусских организаций в Польше эта помощь осуществляется как на уровне центрального госбюджета, так и местных бюджетов. Другое дело, что всегда этих средств не хватает на широкую культурно-просветительную деятельность.

Проблемой, не решённой в отношениях польского национального меньшинства, как меньшинства в своё время не признанного, лишённого возможностей своего представительства в государственных и общественных институциях белорусского государства, является представительство польского национального меньшинства в системе парламентско представительной власти. Примером может быть законодательное выделение квоты для национального меньшинства в парламенте страны (как пример, немецкое национальное меньшинство в Польше). В начале XXI в. было изменено белорусское законодательство, которое лишило национальные общественные организации права выдвижения кандидатов в Советы депу-

татов различных уровней, в том числе и организации национальных меньшинств. Серьезным подтверждением важности национальных меньшинств в политике Республики Польша и Республики Беларусь является ситуация вокруг польского национального меньшинства, а вернее кризиса в ОО СПБ в 2005 году, наиболее крупной общественной организации поляков на Беларуси. Данные процессы до сих пор ещё не завершены. Этот кризис в польско-белорусских отношениях с вовлечением ОО СПБ с различных сторон освещается в современной исторической и политологической литературе [1; 6–10]. Вместе с тем в научной литературе до сих пор отсутствует достоверная и полная картина причин тех событий. Эта проблематика еще ждет своего исследователя.

Важно, чтобы деятельность организаций национальных меньшинств осуществлялась в рамках правового поля государства проживания и международных стандартов в отношении национальных меньшинств, чтобы финансовые рычаги не использовались для определения направления деятельности организаций национальных меньшинств.

Таким образом, польское национальное меньшинство на Беларуси может быть, как показывает историческое прошлое, как средством сближения Польши и Беларуси, так и существенным препятствием в налаживании добрососедских отношений. В данном аспекте польское национальное меньшинство на Беларуси может быть одновременно и объектом и предметом большой политики. В нашем случае польское национальное меньшинство на Беларуси должно служить мостом, соединяющим Беларусь и Польшу, средством сглаживания старых нерешённых проблем, сближения наших двух народов, столь близких духовно и имеющих богатую общую историю и культуру.

Screenshot-2020-09-04-1

1. Беспамятных, Н. Большинство, меньшинство и национальное образование / Н. Беспамятных // Problemy świadomości narodowej ludmości polskiej na Białorusi. – Grodno : Zw. PolakównaBiałorusi, 2005. – S. 128–136.

2. Бобровскій, П. Матерiалы для географiи и статистики Россiи, собранные офицерами Генеральнаго штаба. Гродненская губернiя : в 3 ч. / П. Бобровскій. – СПб. : Тип. департамента генерального штаба, 1863. – Ч. 1. – 300 с.

3. Буко, С. И. Республика Беларусь – страна межнационального мира и согласия / С. И. Буко // Зборнік дакументаў аб абароне правоў асоб, якія належаць да нацыянальных супольнасцей Рэспублікі Беларусь / Кам. па справах рэлігій і нацыянальнасцей пры Савеце Міністраў Беларусі. – Мінск : Энцыклапедыкс, 2002. – С. 3–11.

4. Коялович, М. О. Чтения по истории Западной России / М. О. Коялович. – СПб. : Тип. А. С. Суворина, 1884. – 461 с.

5. Перепись населения 2009 : статистический сборник / Национальный статистический комитет Республики Беларусь ; редкол.: В. И. Зиновский (пред.) [и др.]. – Минск, 2011. – Т. 3. Национальный состав населения Республики Беларусь. – 433 с.

6. Gawin, T. Polskie odrodzenie na Białorusi. 1988–2005 / T. Gawin. – Białystok, 2010. – 406 s.

7. Gawin, T. Związek Polaków na Białorusi. Historia niszczenia niezależności 1988–2005 / T. Gawin. – Białystok, 2006. –344 s.

8. Giebien, H. Działalność Związku Polaków na Białorusi w latach 1987–2005 na tle sytuacji społęczno-politycznej w Białoruskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej / Republice Białoruś / H. Giebien. – Wrocław : Oficyna Wydaw. Arboretum, 2014. – 348 s.

9. Kruczkowski, T. Droga donikąd, czyli niektóre aspekty dzialalnosci nieоficjalnego Związku Polaków na Białorusi / T. Kruczkowski // Gramadskie ruhy i palitycznya partyi u Belarusi. – Grodnо, 2009. – S. 390–395.

10. Kruczkowski, T. NiektóreaspektykryzysuwokólZPBw 2005 roku / T. Kruczkowski // ЕС и восточнославянский мир : (конец XX ― начало XXI вв.) : материалы Международной научной конференции (Гродно, 19 октября 2006 г.) / под общ. ред. А. Н. Нечухрина. – Гродно, 2008. – C. 99–117.

11. Kruczkowski, T. Polacy na Białorusi na tle historii i współczesności / Т. Kruczkowski. – Słonim, 2003. – 272 s.

12. Porozumienie między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś oochroniegrobówimiejscpamięcinarodowejofiarwojenirepresji // Wybórdokumentówprawnychdotyczącychmniejszościnarodowych. – Warszawa : StowarzyszenieWspólnotaPolska”, 2001. – T. II. PolacynaBiałorusi. – S. 124–128.

13. PorozumieniemiędzyRządemRzeczypospolitejPolskiejaRządemRepublikiBiałoruś „Owspółpracywdziedziniekultury, naukiioświaty” // Wybórdokumentówprawnychdotyczącychmniejszościnarodowych. – Warszawa : StowarzyszenieWspólnotaPolska”, 2001. – T. II. PolacynaBiałorusi. – S. 103–111.

14. PorozumienieOwspółpracymiędzyMinisterstwemEdukacjiNarodowejRPiMinisterstwemEdukacjiRB” // Wybórdokumentówprawnychdotyczącychmniejszościnarodowych. – Warszawa : StowarzyszenieWspólnotaPolska”, 2001. – T. II. PolacynaBiałorusi. – S. 112–121.

15. TraktatmiędzyRzeczpospolitą Polską aRepubliką Białoruś „Odobrymsąsiedztwieiprzyjaznejwspółpracy” // Wybórdokumentówprawnychdotyczącychmniejszościnarodowych. – Warszawa : StowarzyszenieWspólnotaPolska”, 2001. – T. II. Polacyna Białorusi. – S. 220–225.  

pinterest.de/pin/739082988841176262/activity/tried


twitter.com/sowa/status/1301533720973840385

 Czy Polacy na Bialorusi spisywani są na straty? Komentarz z Grodna. Bialoruś 2020 i Polacy

sowa (») | 28. 8. | czytaj: 208× |

audio: gloria.tv/post/9tnNWPhCWV4Q2VDxiHsGmPAuG
  magazyn europejski sowa vk.com/wall467751157_916  Frankfurt am Main 28. August yandex.ru/collections/card/5f494309c6bacdb7a1628e11/   
 

Dziękuję Panie Tomaszu za podniesiony prawie zapomniany temat Polaków z Grodna i Grodziеńszczyzny! Pragnę od razu zaznaczyć, że jestem osobą zainteresowaną i tym tematem zajmuję się od dłuższego czasu. Nazywam się Tadeusz Kruczkowski. W latach 2000-2005 byłem Prezesem Związku Polaków na Białorusi (ZPB). Obecnie - profesor, doktor habilitowany z zakresu historii. W związku z powyższym mam kilka krótkich uwag. Jeśli ktoś jest zainteresowany tematem, zapraszam do profesjonalnej dyskusji i zapoznania się z moimi publikacjami na ten temat: mail: tkruczkowski@yahoo.com  NA BERLIN !!! Demokratischer Widerstand + + + Auf nach Berlin!! + + + 29 sierpnia, 2020 vk.com/wall467751157_917 czytaj dalej academia.edu/TadeuszKruczkowski

Białoruś: 2020 i Polska. Czy Polacy na Białorusi są spisywani na straty?

kirche/img-8421-hchster-friedhof-halb.jpgNa Białorusi mieszka obecnie największa polska mniejszość na Wscho­dzie – oficjalnie jest to ponad 300 tys. osób według spisu oficjalnego z roku 2009, a według spisu oficjalnego z roku 1999 roku – ponad 417 tys. osób i według spisu oficjalnego z roku 1959 roku – ponad 538 tys. osób. Natomiast obecnie według danych organizacji polskich, jest to około 1-1,5 mil. osób, a według danych kościelnych – ponad 2 mil. katolików, więk­szość, z których przyznaje się do polskości albo ma polskie pochodzenie. I jak na około 9,5 mil. kraj, to jest to bardzo dużo. Tak znaczne rozbieżności w określeniu dokładnej liczby Polaków można wytłumaczyć przede wszystkim różnorodnością stosowanych kryteriów liczenia, a także metod przeprowadzania spisów powszechnych oraz podejścia ideologicznego. Zależą one również od polityki władz państwowych Białorusi. Tym bardziej, że jest to ludność, która zamiesz­kuje w zwartych grupach tereny Grodzieńszczyzny, wschodniej Mińszczyzny, historyczną Wileńszczyznę i Brasławszczyznę, a więc przeważnie kresy północno-wschodnie Polski przedwojennej. Polacy na Białorusi byli za­wsze w sytuacji szczególnej, zarówno za czasów carskich, sowieckich, jak i obec­nie [1, s. 198-205, 213-219 i in.].

Na Białorusi dziś kolejna rewolucja (jak dżinsowa z 2006 roku, czy pomarańczowa 2004 i 2014 na Ukrainie). Jaka ona będzie na razie nie wiemy: już widać, że nie jest оna aksamitna jak w Czechosłowacji w 1989 roku. Pozostało jeszcze wiele opcji. Od propagandowych wersji: Białoruś będzie wolna lub okupowana do opcji politologicznych. One także są różnorodne: od długiej wersji polskiej poprzez porozumienia opozycji z nomenklaturą rządzącą (okrągły stół, jak w Magdalence), wersja wenezuelska, prosta zmiana przez Moskwę swojego protegowanego poprzez przewrót pałacowy, do wersji Ceausescu i wiele opcji pośrednich.

A na początku 2020 roku wydawało się. że wszystko będzie z wyborami tak jak zawsze. Prezydent Rosji Władimir Putin tuż przed wyborami wycofał się z wcześniejszej krytyki Aleksandra Łukaszenki i udzielił mu poparcia. Moskwa mogłaby być zainteresowana usunięciem Łukaszenki albo jego osłabieniem, jak miało to miejsce w 2010 roku. Powodów jest wiele. Najogólniej można stwierdzić, że stał się on zbyt niezależny: najważniejsze, że w 2019 roku odżegnał się od głębokiej integracji z Rosją; nie podpisał Karty drogowej integracji, szczególnie punkt 31, faktyczne przystąpienie do Rosji. Oznaczało to dla Wł. Putina konieczność zmiany konstytucji w celu utrzymania władzy. A takich przysług nie zapomina się. Współpraca Łukaszenki z Chinami też musi niepokoić Rosję. A w próbach uniezależnienia się od dostaw ropy z Rosji prezydent Białorusi okazał się wytrwały: utrzymał dostawy ropy nie tylko z Azerbejdżanu, ale i z USA itd.

Tym razem poważni kandydaci 2020 roku na urząd prezydenta Białorusi (W. Babaryko, S. Tichonowski, W. Cepkało) okazale się zwolennikami Rosji. Zwolennicy białoruskiej opcji narodowej (M. Statkiewicz, P. Siewieryniec) nie zostali zarejestrowani. Najniebezpieczniejsi dla Al. Łukaszenki kandydaci (W. Babaryko, S. Tichonowski, W. Cepkało) zostali aresztowani jeszcze przed wyborami prezydenckimi. Została tylko Swietłana Tichonowska, żona Sergieja Tichonowskiego. Akurat ona jako gospodyni domowa nie była rozpatrywana jako poważny rywal prezydenta.

Jednak okazało się zupelnie inaczej. To było głosowanie protestu: każdy, byle tylko nie Łukaszenko. Podobnie było w 1994 r., kiedy głosowano na Al. Łukaszenko, żeby tylko nie głosować na premiera W. Kiebicza. Ogłoszenie oficjalnych wyników wywołało masowe protesty.

Przyczyn masowych protestów jest kilka: pogarszająca się sytuacja gospodarcza w kraju, groźba integracji z Rosją a zarazem i rosyjskie inspiracje buntu w celu osłabienia Al. Łukaszenki; skutki korono wirusa (z powodu kwarantanny setki tysięcy aktywnych obywateli Białorusi zmuszone zostały do pracy zarobkowej w Polsce, Rosji i w innych krajach); otwarte manipulacje podczas głosowania i wyniki głosowania podane na poziomie 80 proc. (a i to okazało się za dużo, być może poziom np. 55 proc. byłby przyjęty spokojniej); nareszcie wszyscy mieli już zwyczajnie dotychczasowego stanu dość, wyrosło nowe pokolenie i inne czynniki.

Skoro otrzymałem ponad 80 proc. głosów to po co miałbym fałszować wybory? Pytał po wyborach A. Łukaszenko. Idąc za tą logiką można dzisiaj zapytać: skoro dotychczasowy prezydent Białorusi we wyborach otrzymał ponad 80 proc. głosów, zaś jego najsilniejszy konkurent S. Tichanowska ponad 10 proc. głosów, to po co siły porządkowe rozpędziły demonstrantów we wieczór powyborczy w Mińsku i innych miastach kraju? Zrobiły to siły OMON tak brutalnie (prawdziwy «gestapomon!») że nawet nie tylko za granicą zaczęto protestować, nie tylko samo społeczeństwo Białorusi, ale nawet niektórzy przedstawiciele rządzącej nomenklatury. Wysocy urzędnicy MSW przeprosili za «ekscesy» i żadnych konsekwencji.

852308-60968

Obecne protesty na Białorusi w stosunku do poprzednich mają ogromny, masowy charakter i obejmują prawie cały kraj. Nie są scentralizowane i mają wyłącznie pokojowy charakter. Wielu działaczy opozycyjnych którzy mogliby poprowadzić te protesty aresztowano jeszcze przed wyborami (M. Statkiewicz, P. Siewieryniec). Inni starzy liderzy opozycyjni – A. Lebedzka, A. Milinkiewicz, А. Sanikow, W. Nieklajew okazali się nie gotowi do tego: nie są dziś po prostu widoczni w ruchu protestacyjnym. Paradoksem dla opozycji okazała się następująca sytuacja: jeśli wcześniej było wielu liderów i niewielu protestujących, to teraz jest odwrotnie: wielu protestujących i niewielu przywódców. Zabrzmi to brutalnie, ale za mało jest liderów społecznych. Osobliwością obecnej sytuacji politycznej na Białorusi jest to, że wszystko może się zmienić już za parę dni, a może dopiero za kilka lat…

Dla Polski zachowanie niepodległości Białorusi, w geopolitycznym planie ma, moim zdaniem, kluczowe znaczenie tak samo jak i możliwość polskich wpływów w tym państwie. A polską mniejszość narodowa na Białorusi może w tym wypadku mieć zasadnicze znaczenie. Utrzymanie niepodległościowych dążeń na Białorusi leży obecnie poza zasięgiem możliwości białoru­skiej opozycji a także i Polski, jeżeli inne będzie porozumienie Rosja – USA. Czy może polityka Warszawy odtrącać największą polską mniejszość na Wschodzie w zamian za niejasny wizerunek «demokratycznej» Białorusi?

Prawdziwym zwycięzcą wyborów jest w mojej ocenie Wł. Putin, ponieważ Al. Łukaszenka znowu został skazany politycznie tylko na Rosję (jeżeli utrzyma się), bowiem nie ma możliwości manewru politycznego otwarcia na Zachód. Prezydent Białorusi w rosyjskim mniemaniu powinien zapomnieć o dwóch kierunkach swojej polityki zagranicznej (Wschód-Zachód), o czym mówi i co próbuje ją realizować od 2004 roku. 

Screenshot-2020-09-04-sowa-auf-twitter

Obecnie w Polsce ponownie zwyciężyła polityczna opcja walki o «demokrację» na Białorusi, poświęcając polską mniejszość narodową na korzyść białoruskich nacjonalistów.

Gdy Polska działa w imię «najwyższych standardów», to inne państwa rzecz jasna słownie się z tym zgadzając w rzeczywistości zaś skrupulatnie dbają o swoje interesy gospodarcze i polityczne. Nawet w stosunku do Białorusi, choćby takie jak np.: Litwa i Niemcy.

Litwini nie patrząc na sojusznicze stosunki z Polską postrzegają swoich Polaków jako wrogi element i materiał do asymilacji. Natomiast na Białorusi Litwa od dawna prowadzi politykę pragmatyczną: zacieśniają się kontakty gospodarcze, kulturalne i polityczne (do obecnego kryzysu tak było). Litwa jeszcze w końcu lat 90-ch zbudowała i finansuję dwa kompleksy kulturalno-oświatowe dla litewskiej mniejszości narodowej.

Wracając do sytuacji Polaków na Białorusi: paradoks polega na tym, że Białoruś czasów A. Łukaszenki, jest jedynym krajem za polską wschodnią granicą, który nie próbuje niszczyć śladów polskiej kultury i dziedzictwa. Dodajmy, że jest także jedynym krajem za polską granicą wschodnią, który ma tych samych bohaterów narodowych co i Polacy – Adama Mickiewicza, Tadeusza Kościuszko czy Ignacego Domeykę. Władze Białorusi przy tym przyznają, że te wielkie postaci historyczne mają polski rodowód.

Tylko Białorusini za wschodnią granicą na razie nie są do Polaków źle usposobieni, chociaż propaganda jeszcze carska, a potem i sowiecka wiele zrobiły dla powstania wizerunku Polaka-obszarnika, wyzyskiwacza prostego białoruskiego chłopa albo «białopolaka» [2]. I rzecz tutaj nie tylko w biernej mentalności Białorusinów, co w historycznych uwarunkowaniach. Białorusini zbyt późno poczuli się odrębnym narodem. Na terenach współczesnej Białorusi zachodniej Polacy nie tylko byli narodem dominującym kulturalnie, politycznie, ale i liczebnie. Na tych terenach to Białorusini byli mniejszością narodową i zachowali to w pamięci etnicznej [1]. Natomiast na terenach Białorusi wschodniej sytuacja była inna. Tutaj Polacy byli mniejszością narodową. Tutaj chłopi białoruscy w czasie powstania styczniowego za 3 ruble z zachęty władzy carskiej wydawali polskich powstańców [3]. Tutaj władza sowiecka zorganizowała rzeź Polaków-obszarników (klasową, wszystkich obszarników, a nie tylko Polaków) i chłopi białoruscy w tym uczestniczyli. Podobne rzeczy już w 1939 roku, robione przez komunistyczne bojówki z wykorzystaniem marginesu społecznego, powtórzyły się w niektórych miejscowościach, w enklawach ludności prawosławnej – Skidlo, Ostryno – w stosunku do polskich osadników, ale na atakowanie polskich wsi już nie odważyli się [1].

Białorusini na terenach byłej II Rzeczypospolitej w znacznym stopniu są pod wpływem polskiej kultury. Obecnie Polacy i Białorusini w tym kraju mieszkają razem szanując nawzajem swoje tradycje. Oficjalnie uznawane są święta katolickie obok prawosławnych, są dość liczne małżeństwa mieszane.

Nie oznacza to jednak, że zawsze tak będzie… I tutaj są problemy. Ale jednak w stosunku do tego, co tutaj może powstać po możliwym dojściu do władzy białoruskich nacjonalistów, są one nieznaczne.

                                                                 yandex.ru/collections/card/5f524ac4d2ecf970abb65e75/

Screenshot-2020-09-04-instytut-imienia-lecha-kaczyskiego-powizania-38-zdj żydonakazowa REFORMA ROLNA i ROZKUŁACZENIE POLIN po Myśli sitwy Kaczyńskiego

https://vk.com/wall467751157_922

 

 

 

 

Ocena     najlepszy   1 2 3 4 5   śmieć

Komentarze

Pokażstandard | od aktywnych | ostatni wpis | wszystko
Nie dodano jeszcze żadnych komentarzy


Nowy komentarz

Temat:
Imię:
Informacja e-mailem. *:
Komentarz:
[*1*] [*2*] [*3*] [*4*] [*5*] [*6*] [*7*] [*8*] [*9*] [*10*] [*11*] [*12*] [*13*] [*14*] [*15*] [*16*] [*17*] [*18*] [*19*] [*20*] [*21*] [*22*] [*23*] [*24*] [*25*] [*26*] [*27*] [*28*] [*29*] [*30*] [*31*] [*32*] [*33*] [*34*] [*35*] [*36*] [*37*] [*38*] [*39*] [*40*] [*41*] [*42*] [*43*] [*44*] [*45*] [*46*] [*47*] [*48*] [*49*] [*50*]   [b] [zdjęcie]
Proszę odpowiedzieć cyfrą: Suma trzynaście i dwa